De Osmanen - Ottomanen

Pre-Ottomaanse Rijk
De Seltsjoeken, een uit centraal-Azië afkomstig Turks volk in Anatolië dat zich in de tiende eeuw tot de Islam had bekeerd, raakte in conflict met het Byzantijnse Rijk. Met de Slag bij Manzikert begon in 1071 een reeks Byzantijns-Seltsjoekse oorlogen, die ertoe leidden dat rond 1290 het Byzantijnse Rijk als belangrijke macht in Anatolië had afgedaan. Dit opende de weg voor de Turkse volkeren om zich in Anatolië te vestigen. Het rijk van de Seltsjoeken verviel en werd opgedeeld in vele Beyliks. Een daarvan was het Osman Beylik, waarin rond 1280 Osman I aan de macht kwam.

Opkomst van het Ottomaanse Rijk
Het rijk begon met de verovering van een klein emiraat in het noordwesten van Klein-Azië door Osman I. Deze positie was deels riskant vanwege de nabijheid van het machtscentrum van het Byzantijnse Rijk, maar deels ook aantrekkelijk wegens de ligging op de belangrijkste handelsroute en het bezit van een aantal marktplaatsen. Aanvankelijk was Sogut de hoofdstad, daarna Bursa, en nog later Edirne. Osman en zijn opvolgers verenigden de kleine Turkse successiestaatjes van het Seltsjoekenrijk in Anatolië, en staken ook over naar de Balkan, waar ze de Serviërs en Bulgaren wisten te verslaan. De verovering van de laatste overblijfselen van het Byzantijnse Rijk, waaronder Constantinopel, werd nu het hoofddoel. Oorspronkelijk waren de Ottomanen nog deels nomadisch, met de uitbreiding van het rijk vond steeds meer verstedelijking plaats.

Na de nederlaag van de Byzantijnen in 1071 bij Malzgirt, zijn het de Oguzen, onder leiding van Süleymansah die naar het westen trokken en het hedentijdse Istanbul kwamen. Iznik (het oude Nicaea) werd als hoofdstad uitgeroepen. Hiermee is de periode van de Anatolische Selçuken aangebroken.
Rond 1153 kwamen de Anatolische Selçuken tegenover vele Europese legers te staan. De Europese legers begonnen aan hun kruistocht en plunderden Anatolië. Het grote Selçukische rijk was op sterven na de dood. De oprichters van dit rijk, de Oguzen, kwamen in opstand en brachten het Selçukische leger een grote nederlaag toe en namen sultan Sancar in gevangenschap. In de jaren tussen 1256 en 1305 na Chr. waren het de Mongolen die Azie en de islamitische wereld binnenvielen.  
In 1256 veroverde het leger van Djegniz Khan, het land Anatolie voor de 2e keer. Tijdens de Mongoolse heerschappij verloor het Anatolische Selçukische rijk al haar macht. In die tijd ontstond uit de Av¸sar stam van de Oguzen de Karamanoullari heerschappij. Hierna volgden vele kleine en grotere heerschappijen in Anatolië. In 1305 is het afgelopen met de Anatolische Selçuken.

In het jaar 1299 werden in het gebied Sögüt door de Osmanen de eerste stappen gedaan, die zouden leiden tot een nieuw imperium.
Dit nieuwe rijk, opgericht door Ertugrul en zijn zoon Osman, zou in korte tijd gaan heersen over Tracië en Anatolië.

In de tijd van Mehmet II, die Istanbul heeft veroverd, waren alle heerschappijen onder het bevel van de Osmanen gekomen, waardoor deze oppermachtig werden. Alle Turkmeense volkeren kwamen onder het bewind van de Osmanen te staan.
Dus niet alleen de Anatolische Turkmenen, maar ook de Irakeese Turkmenen en de Syrische Turkmenen.
De Turkmenen uit het gebied achter de Kaspische Zee, gevlucht door de Mongoolse aanvallen, richting Oost-Anatolië namen vanaf de 15e eeuw de politiek in Iran (toenmalig: Perzië) in handen.
Dit heeft voortgeduurd tot het begin van de 20e eeuw (1915).

De Turkmeense en Yörük nomaden in Anatolie zijn vanaf de 16e eeuw op een systematische wijze geurbaniseerd. Uiteindelijk is het nomadisch bestaan in Anatolië bijna in zijn geheel verdwenen.
Een klein gedeelte van de Sarikeçili stam van de Yörüks leeft nu nog een nomaden leven.
Het Osmaanse rijk is in de tijd uitgegroeid tot een van de grootste imperia uit de wereldgeschiedenis. Zij hebben op hetzelfde moment oorlogen gevoerd op 3 verschillende continenten.
Het rijk heeft voortbestaan tot het einde van de 1e wereldoorlog. Als bondgenoot van het Duitse rijk heeft het Osmaanse rijk deelgenomen aan de eerste wereld oorlog. Na de capitulatie van het Duitse en het Osmaanse rijk wordt het gebied verdeeld onder de geallieerden (Engeland, Frankrijk, Italie en Rusland).