Acropolis - Pergamon
Afyon
Aphrodisias
Asklepion
Aspendos
Assos
Bergama
Dalyan
Datca
Didyma
Efese
Gallipoli
Milet - Milete
Nemrut Dag
Perge
Priëna - Priëne
Termossos - Termessos
Troje - Truva

 

       Home

 

 

                                                            Milet - Milete - Turkije

                             

De ruïnes van de belangrijkste hellenistische stad aan de rivier de Meander zijn wat minder indrukwekkend dan die van het aan de noordzijde van het dal gelegen Priëne. Omdat de Romeinen het aanzicht van de stad grondig hebben veranderd, is er weinig overgebleven van wat oorspronkelijk binnen het interessante stratenplan lag dat werd ontworpen door de beroemdste inwoner van de plaats, de bouwkundige Hippodamos. De overgebleven fundamenten liggen bovendien verspreid over een tamelijk groot gebied. Toch valt er in Milete wel iets te genieten. Het theater ligt er nog fraai bij en als u iets weet van de bewogen geschiedenis van deze havenstad, komen misschien ook de vele grijze stenen tot leven.

Net als Priëne en Efese lag Milete in zijn grote bloeitijd aan zee. Ruim 2400 jaar geleden beschreef Herodotus hoe Ionische Grieken in de 8de eeuw v. Chr. een door Cariërs en Kretenzers bewoonde nederzetting met hun schepen binnenvielen. Volgens zijn overlevering werden de mannelijke bewoners door de Ioniërs gedood, waarna ze met de overgebleven vrouwen in het huwelijk traden. De dames besloten daarop nooit met hun nieuwe echtgenoten aan één tafel te gaan zitten en ze zelfs nooit bij hun naam te noemen. De ruwe binnenkomst van de Ioniërs vormde geen beletsel voor een snelle ontwikkeling. Aan het einde van de 7de eeuw was de havenstad uitgegroeid tot een metropool en was één van de grote culturele centra van Griekenland. Milete diende bovendien als basis voor de kolonisatie van de gehele Egeïsche en mediterrane kust. In de periode die volgde was de Ionische hoofdstad van groot belang voor de wetenschap. In de 6de eeuw v. Chr. verspreidde de wiskundige Thales (625-545) hier de stelling dat de lijnen tussen een punt op een halve cirkel en de twee uiteinden van die halve cirkel altijd een hoek maken van 90 graden. De natuurkundige Anaxjmander was een leerling van Thales. Hij wordt wel beschouwd als de grondlegger van de geografie: hij tekende de eerste wereldkaart en ontwikkelde de theorie dat de aarde bolvormig was. Anaxjmenes (588-524) bedacht in Milete de theorie dat de maan zijn licht ontvangt van de zon.
In 499 v. Chr. kwam Milete in opstand tegen de Perzische overheersing. In een zeeslag werden de Ioniërs in 494 v. Chr. echter verslagen, waarna de Perzen de stad compleet verwoestten. De wederopbouw stond onder leiding van een ambitieus man: de bouwkundige Hjppodamos. Deze geleerde was van groot belang voor het ontstaan van de stedenbouw volgens een vast plan. Als eerste ontwierp hij een plattegrond met een geometrisch patroon van louter rechte hoeken, waarbij zelfs geen rekening werd gehouden met oneffenheden in het terrein. Zijn stedenbouwkundige theorieën werden in de gehele Griekse wereld toegepast. Het door Hippodamos gebouwde Milete beleefde al snel weer een nieuwe bloeitijd. Vanuit de haven werden meubels en stoffen geëxporteerd naar de steden die lid waren van de Attische Zeebond. In de 5de eeuw woonden er maar liefst 80.000 mensen. Dit aantal nam af toen er problemen rezen met Athene en Perzië. Nadat de haven door Alexander de Grote met geweld was ingenomen. nam Miletes betekenis verder af. Rond het jaar 200 v. Chr. kwam het in handen van de Romeinen die veel nieuwe gebouwen lieten neerzetten en de plaats weer lieten uitgroeien tot een stevige machtsbasis. Toen de apostel Paulus op zijn derde zendingsreis de stad bezocht. had zij nog steeds een bedrijvige haven.
Maar in de Byzantijnse tijd begon de Golf van Latmos te verzanden. de inleiding tot de ondergang. Het Rafa Gölü. een meer ten zuidoosten van Milete. is nu nog het enige deel van deze golf dat met water is gevuld. Boven het theater verrees in de Byzantijnse tijd nog wel een kasteel en een Turkse stam bouwde in 14de eeuw een moskee in Milete. maar de plaats heeft nooit meer een rol van betekenis kunnen spelen. De Duitse archeoloog Theodor Wiegand trof in 1899 nog slechts ruïnes aan.

                                                                                        Menu