Alanya
Ankara
Antalya
Bodrum
Fethiye
Istanbul - Constantinopel
Izmir - Smyrna
Kas - Antiphellos
Kemer
Konya - Derwisjen
Kusadasi
Marmaris
Milas
Myra - Demre
Patara
Side

Niet ver van de plaats waar de weg naar Bodrum zich afsplitst van de route van Izmir naar Mugla en Marmaris ligt dit stadje met ongeveer 35.000 inwoners in een breed dal met vijgen en olijfbomen. Vanaf de tijd van Alexander de Grote tot en met de komst van het Christendom was het oude Myiasa het religieuze centrum van Carië (het zuidwesten van het huidige Turkije). De stad was verbonden met een tempel voor de oppergod Zeus, die door duizenden mensen werd bezocht. Van de gebouwen uit de oude stad zelf is niets bewaard gebleven, maar op de met Corinthische zuilen uitgevoerde stadspoort ziet u nog wel de twee bijlen die het symbool vormen voor Zeus. Ten zuiden van het centrum treft u een mausoleum aan, waarvan de architectuur vergeleken kan worden met het beroemde voorbeeld uit Bodrum. Milas bezit ook enkele mooie moskeeën.

Vijftien kilometer ten noorden van Milas liggen aan het einde van de 'Heilige Straat' de resten van het Zeus heiligdom van Labranda. De vondsten die hier vlak na WO. 2 naar boven kwamen, hebben veel toegevoegd aan de kennis over het volk van de Cariërs, waarvan koning Mausolos de bekendste heerser was. Tijdens zijn regering in de 4de eeuw v. Chr. werden hier de meeste paleizen en tempels gebouwd. In de heilige plaats werd op het hoogtepunt van het Carische rijk bij een bronhuisje door duizenden mensen levenskrachtig water aanbeden. De zogenaamde 'mannenhuizen' werden waarschijnlijk gebruikt voor religieuze bijeenkomsten.
Vlak voordat u vanuit Milas het aan de weg naar Izmir gelegen Bafa Gölü bereikt, voert een weg naar de op de noordelijke oever van dit meer gelegen ruïnes van Herakleia. Ook daar werd in de 4e eeuw v. Chr. een grote nederzetting gebouwd onder de Carische koning Mausolos.In zijn tijd maakte het Bafa Gölü nog deel uit van een inham van de Egeïsche Zee. Totdat de rivier de Meander de verbinding met de zee deed verzanden, was Herakleia dan ook een belangrijke havenstad. Een late bloeitijd maakte de plaats mee tussen de 7de en de 13de eeuw, toen Byzantijnse Christenen zich op deze inmiddels afgelegen plaats in grote kloosters terugtrokken voor de Arabieren en de Turken. De stad was toen zelfs de zetel van een bisschop. Binnen de oostelijke stadsmuren ziet u direct links het Byzantijnse kasteel dat werd bewoond door deze bisschop. Aan de voet van de resten van deze vesting ziet u een groot aantal Carische grafmonumenten en even verder naar het westen de eveneens gedeeltelijk in de rotsen uitgehakte Endymion tempel uit dezelfde periode. In het noorden van de plaats zijn nog een agora en een Athenatempel uit de tijd van Mausolos te zien. In het boven de stad gelegen Latmos gebergte bevinden zich de Byzantijnse kloosters en de cellen van monniken die hier als kluizenaars leefden.